Білезік – Сәулеш Шәтенова

Шіренген түркі ед, болды шын шын ғаріп,
Шілдің құмалағындай шашылып қалды.
Көзінің жасы моншаққа айналып,
Қу бұталарға асылып қалды.

Таратылған шүлендей болды,
Тарлық етті де талыс даласы.
Улап та шулап ұлардай болды,
Бағы басынан алыстағасын.

Шаштың күлінде бесігім қалды,
Қисық арбамен бақырым кетті.
Ноғайлым босты, қосығым зарлы,
Асылым өтті жатыры текті.

Жолбарыс белдер қаңырап қалды,
Қағанат туы құлаған күні.
Жоғалды көштің сілемі мәңгі,
Қыпшақ баланың жылаған үні.

Бытырап кеткен Тұранның жұрты,
Байрағы бөлек қолына ұстаған.
Тілі бөлектеу, бөлектеу сұрқы,
Кейпіңді іздеймін маған ұқсаған.

Бөлектеу күйі, бөлектеу әні,
Жат болып маған кетті бауырым.
Бөлектеу қаракөздерім- дағы,
Бөлгесін бізді аттың сауыры.

Моңғолдау кейпім, сен иран текті,
О, кенет жүрек салды бір ойнақ ән.
Көріп қалдым мен күміс білезікті,
Биші өзбек қыздың қолында ойнаған.

Түрікпен қыздың да білегінен оны,
Тоташ қыздардан да көріп қалғанмын.
Зергерлер соққан жүрегімен оны,
Сұлулығын беріп жәхи жалғанның.

Жүрегі түскір-ай сезбесті сезіп:
Білезігіміз ұқсайды біздің.
Менің қолымда да сол күміс білезік,
Білегінде де сол сан түркі қыздың.

Сен де енді іздеп шарларсың мені,
Сен де егізім бе ең жүрегім іздеген?
Қаным ойнап, қандасым, қардашым, сені,
Танып қалдым білезігіңнен.