Қайран сөз – Ұларбек Нұрғалымұлы

Бұлар шулап жазады,
Измдердің иір-иір жолдарын,
«Елесінің ұзын-ұзын қолдарын»,
Өзі ішінен өзі мыңға бөлініп,
«Өз көріне топырақ сап тұрғанын»...
Жазады-ай бір,
Жазады-ай бір емініп,
Сосын тағы... бұл ортадан жерініп...
Есенинге есі кете елігіп,
Абай одан аласалау көрініп...
Сілтейді-ай кеп данышпаным, даңқтым,
(Мен бұлардың даңқынан да жалықтым.)
Қай заманнан...
Қайран сөзі қор болған,
Қара шалды ойлай-ойлай қамықтым.
Изім демес, біздің түске енбеген,
Қиял да емес, «тәнін айға жерлеген».
Сол қайран сөз СЫРТЫ КҮМІС, ІШІ АЛТЫН,
Қырық жамау жүрегімді емдеген.
Ақиқаттың арғы түбін ұға алмай,
Өтіріктің өрмегінен шыға алмай.
Содан бері қанша жалған сөз өлді,
Ит жүніне қонған түнгі қылаудай.
Міне тағы
Көз – ноғала, сөз – жалған,
Жалған сөзді жалған мақтар кез болған.
Әттең дәрмен жетер ме аулақ кетуге,
Атақ буы бұрқыраған сол маңнан.
Буға айналып кетсе дағы сөздері,
Сол бір маңның «марапатты» ерлері,
Буырқанып
Байтақ Қазақияны,
Сөздері емес, кезіп жүреді өздері.
Қайран, сөз-ай!..