Жалын мен ырғақтар – Фариза Оңғарсынова

(аударма)

Жол бойында
кісендердің сыңғыры.
Жасыл орман құс әнімен мүлгіді.
Тәтті әуенін пальманың,
Кайатенің тамдарын,
көк шалғынды аялаған күн нұры
жалын алып жарын бүгін
біздің жердің жан-жағын,
алаулаған ақ жалын.
Үлкен жолдың бойында қаптаған ел,
қаптаған ел қаралы,
туған жерден қуылып,
бір ысып, бір суынып,
кекке толып жанары
шұбырады ұзақ жолдың бойында,
біткен барлық амалы,
шарасыздан қол қусырып барады.
Таңғы шапақ...
Тамтам үні...
Ырғақтар...
Қабақтарда мұң қатқан.
Сәуле шашып көрінген
таңдарға да ырғақтар,
тырнақтардың көбесінен төгілген
қандар да ырғақтар.
Қимылдарда, үндерде,
би баураған түндерде —
бәрінде де ырғақтар.
Жалын лаулап үрледі.
О, азапты Африканың үндері!

АГОСТИНЬО НЕТО