Мексика

(аударма)

Өзендердің сағасын,
Теңіздердің жағасын
Мекендеген халықтар не заманнан.
Көкірегін Жердің еміп өтсем деп,
бал ернінен өбсем деп
шымырлатқан денені арман.
Мексика!
Үлесіңе алайда
(Тағдыр деген арманыңа қарай ма)
Тиген екен кең дала шалғай мекен,
Бауыр басып күн қақты аспаныңа,
Мүжілген тастарыңа
Ұя салып қырандар самғайды екен,
Кең жазық аймағыңда,
Егін сап майда құмға,
Өсіріпсің раушан гүлін де сен.
Қос мұхит арасында
Шөлдеген дала суға.
Өмір солай ала ғой, түңілме сен.
О, боз дала, шөлдеген,
махаббаты сөнбеген
Күн нұрынан нәр алып жалындаған.
Баурады елің мені
Кең шалқар жеріңдегі
Үйлеріңде мен талай дамылдағам.
Мексика!
Аймағы үлылардың,
жүректе жыры бардың.
Отаны бұл ақ алмас қылыштардың,
не ғажап аңыздардың,
бәрі үшін қарыздармын.
Ұл-қызыңмен үнсіз-ақ ұғысқанмын
Мейірім мен шуақтан,
Қайсарлық пен қуаттан
Жаратылған келбетің қымбат маған,
Ақ көңіл жандарыңды,
Ақ тымық таңдарыңды
Жүрегімнің үнімен жырлап барам,
Кастилия...
Есімде дауыл күндер,
Дауыл күндер қан төгіс ауыр күндер,
Шықты үлдарың өлімге қарсы аттанып,
Азамат қансыраған
Кеңпейілді далаңда жан сақтадық.
Мексика,
аштың сен құшағыңды
жандарға кұса, мұңды.
Өз ұлыңдай қарсы алдың, күлімдедің.
Саған деген сезімді
жеткізсін жырым менің,
Өлсе менің жырларым
Қөтере алмай тағдырдың жез тырнағын,
Ұмытпағын сені шын сүйгендерді,
ар жолында бастарын игендерді.

ПАБЛО НЕРУДА