Жібімей жанның тоңдары – Фариза Оңғарсынова

Жібімей жанның тоңдары,
ішінде жатсын бұлт тегі,
жарқылдап тұрсаң болғаны –
жақсы көреді жұрт сені.
Биязы, нәзік қалпыңмен
жайдары жүрсең нұрланып,
тоңдырған ылғи салқын дем –
жаныңнан шықпас бұл халық.
Төзімің жетсе сен егер,
көрінсең жақсы жағыңмен
досың боп бәрі келеді ел,
көздейтін дұшпандарың кем.
Болмағанменен ешкімнің
арына тиер сорлы ісім,
шаттығым сирек, кекшілмін,
құбылған толқын – болмысым.
Төзбесін көп дос – кемімен,
жолымнан жылжып шет қалсын,
жалғыз да болса, менімен
дауылды бірге бетке алсын.
Жатқандай үңгіп, мұң ішін,
жұғымсыз десін ел мені,
әлемім, ауа, тынысым –
Ай, Күндей достар мендегі.
1983