Тақ пен тіл

Туған тілін білмеген тұлға болмас халқына,
думандатқан күнменен өте шығар даңқы да.
Не керемет күштің де ана тілсіз – бармақтай,
қара жердің үстінде тірегі жоқ қаңбақтай.
Ана тілге шала жан жерін жауға талатар –
ананы алып жағадан, қорлағанмен пара-пар.
Ата қаны бойында буырқанып жатпаса,
елдің қамы ойында, шымбайына батпаса;
бір басының қамы үшін халық атын жамылса,
ата жұрттың намысын сатып, жатқа табынса;
өз үйімен өлшесе бұл жалғанның тынысын,
шындықты уақыт өртесе, суырмаса қылышын;
азаматтың ойлысын жия алмаса жанына,
өзіне арнап ой-күшін, жаутаңдаса тағына;
таланттыны халқының байлығы деп білмесе,
ақыл, ойдың артығын іштен тынып күндесе;
бір өзінен басқаны данышпан деп ұқпаса,
әлсіз көріп жастарды, әкімдерді ықтаса;
үркек құсты бастағы даналығым десе егер,
жоғалт ондай патшаны – ел қайғысын еселер!
Парықсыздар теңеліп ел билесе, сор болар,
байлыққа олар кенеліп, қайран халық қор болар.
Таққа мінген тексіздің астамдығы артады,
халқы кешіп шексіз мұң, бар азабын тартады.
Жерді сатып жатқа ерсең, қара орманың теңселер,
ақымаққа тақ берсең, бар бейнетін ел шегер.
Ондай адам бағы емес – қасіреті халқының,
адамзатқа тақ емес, ақыл жолдас, жарқыным!
1994

---