Элегия – Михаил Лермонтов

Түнгі толқын, шашырай гөр, шашыра,
Жағалаудан тұманды қу, жасыма.
Жар жағалап, келдім теңіз қасына;
Талай ойлар келіп-кетіп басыма,
Жалғыз өзім, жамағатты жатсынып,
Сырымды айтпай, айттым сенің тасыңа.
Таяу жерде балықшылар шатыры,
Алаулайды қонақжай от лапылы.
Отыр бәрі от басына иріліп,
Қарияның хикаясын қызықтап,
Көзін сүзіп жатар-тұрар асына!
Менің жаным ол бақыттан аулақ тым.
Өрті есімде енді оралмас думанның,
Көркі есімде алдамшы, алыс бау-бақтың.
Соныменен? - кірпіктен жас сорғалап,
Көкіректі күйкі ойға жаулаттым.
Өткен өмір маза бермей ондалап;
Мөлдіреген мұңға толы жанарды
Ұмыт, ұмыт - деумен алдым мазамды.
Көз алдымнан кетпей қойды: бекер-ақ!
Егерде мен елде тусам, шіркін-ай,
Адамдарға бермейтұғын азарды,
Тағдырыма болар ем ғой риза –
Тек одан да ерте тарттым жазамды!
Жас шағында, жүзін жайлап қартаңдық
Қалғаннан да бар ма бетер кемтарлық,
Бәйек болар бар үміттен пәк кешіп,
Жадау жанды қойған жаман жалтақ қып;
Қайғыруды білген бар ма дәл мендей,
Шерменде боп қалған жалғыз жан ба екем.
Туған жердің саясына мән бермей
Өз еркімен қуғын кешкен бар ма екен!