Үн – Михаил Лермонтов

Не деген үн! Тыпыр етпей тыңдаймын,
Баурап алды-ау сезімді.
Бүкіл әлем естен шығып мұндайда
Ұмытамын өзімді. Құдіретті үн!
Жан дүниеңді қозғаған,
Құйылады құлаққа.
Жолаушыдай шел далада кез болған
Мөлдір, салқын бұлаққа!
Менің марғау көңіліме ол енді
Қайта құйды жігерді.
Табан асты мынау байтақ әлемді!
Құлпыртты да жіберді.
Құрметімді көз алдыма келтіріп,
Құлпырды бар жер тегі.
Көкіректі күйінішке толтырып,
Өзекті мұң өртеді,
Еске түсіп кешегі ауыр мұң сезім,
Зар-запыран төгілген,
Осы кезде жұрттың жылы бір сөзін
Медеу етем көңілге.