Әттең, әттең – Сайын Назарбекұлы

О, Тәңірім! Тағдырыма ырзамын,
Егіп бердің жүрегіме жыр назын.
Тілдеседі табиғатпен жан-тәнім,
Жеті мүшем сезіп тірлік ырғағын.
Балбырауын бойжеткеннің албырап,
Баламайсаң, сыбдыр-сыбыр, бал құрақ.
Неге, неге бүр жармаған "ана-тал",
Тоны тозық, өңі солып, салбырап.
Гүлге бөккен дархан мына даланы-ай!
Өмір қайнап жатқан мына қаланы-ай!
Жайраң жаздың сонша сәнін кетіріп,
Жүрген ана боқтық шұқып "шаланы-ай".
Жер бесікті әлдилейді жаз тербеп,
Көк күмбезін бара жатыр саз кернеп.
Неден шошып шыр-шыр етті бозторғай,
Әлде сезім секемшіл ме, наз-сергек?
Жаз жанарын бүгін, әттең, бұлт басқан,
Тас бүркеніп, жыламсырап жатты аспан.
Қаламым да тайпалмайды жорғаша,
Жазып тастар шағы болды жұрт дастан.
"Байғыз-ақын", таңды солай атырсын,
Жаза алса ғой таңдайыңа татыр, шын.
Әттең, әттең... тасып болған сүттей боп,
Шабыт неге қайтып бара жатырсың?

Ақтау, 2.05.2002 ж.