Қайда асықтың, аналар, бәрің бірдей – Сайын Назарбекұлы

Зіл салмақтан барамын аласарып
Жырмен жылай бұл шерді тараталық.
Үлгере алмай жатыр ғой қыз, келіндер
Қайта-қайта басына қара салып.
Өксігіме кернеген өлім келмей,
Шал басыммен жылаймын кәдімгідей.
Қайда, қайда тездетіп кетіп жатсың,
Айналайын аналар, бәрің бірдей?
Еріп, жанып бар мүшем барады іште,
Сіздер айтқан қайда ақыл — "шала пішпе".
Боядың ғой келіннің басындағы
Өзің жапқан шарқатын қара түске.
Балалықпен, мүмкін-ау қинадық та
Өздеріңді пір тұтып сыйладық па?
Қадіріңді енді-енді сезген кезде
Бір өмірге, аналар, сыймадық па?!
Өтер, сірә, енді өмір сәні кірмей,
Көбірегін өткіздік мәнін білмей.
Ұл-қыздарың қатарға қосылғанда,
Қайда, қайда жол шектің бәрің бірдей?!