Ой, тоба-ай!

Таулар
Түйелердей тулап;
Ормандар
Жесiрлердей шулап;
Қара жер
Селебе тiлген
Қарындай қақ айырылып;
Дүние
Асты үстiне шығып,
Үстi астына түскен
Замандар болған...
Сонан кейiн де
Тәубаға келмеген
Адамдар болған.
Ой, тоба-ай!

---