Шабыт үстіндегі ақын

Мына ақынның
Желдi күнгi өрттей
Бұрқырауын-ай.
Елiн ойлап
Жан жүрегiнiң
Шырқырауын-ай.
Жерiн ойлап
Сай-сүйегiнiң
Сырқырауын-ай.
Көздерi – шоқ секiлдi! –
Сөздерi – от секiлдi! –
Жанып тұр.
Неткен шабыт бұл.
Бауырынан
Нөсер құйғызып,
Жел тұрғызған
Бұлт секiлдi.
Бiр өзi –
Азап пен сор көрiп
Намысын жаныған
Тұтас бiр
Ұлт секiлдi.

---