Кенесары үңгірі

Орта жүз «Ақ патшаға» бағынғанда,
Патшаға хан ұрпағы жағынғанда,
Қасым хан бармай қалған, туыстары
Патшадан «байғазы» алып тағынғанда.
Кене хан Қасым ұлы қырға көшкен,
Үстінен туыстары шағынғанда.
Патшаға қарадың деп елді шапқан,
Хандығын Абылайдың сағынғанда.
Үркітіп дүйім елді бүлдіргенге,
Шулатып жабықтарын тілдіргенге.
Мәз болған хандарыңыз,— ел шапқызып,
Торсықты керегеге ілдіргенге.
«Қасым хан, туғанда қан уыстаған»,
Мәз болып. «Кенесары ту ұстаған».
Кене мен ағалары жауласыпты,
Сияқты Абылайдан туыспаған.
Бұл сөзім емес онша көне сарын,—
Әңгіме, сексен жылдан емес ары.
Шауыпты қырдан келіп ағаларын,
Абылай немересі — Кенесары.
Тасқанда көлдің өсіп кенересі,
Су қайтса биіктейді кемері өсіп.
Түстік жақ Бурабайдың бір құзына
Қоныпты Абылайдың немересі...
Кемерде қалың орман, құз тас шошақ...
Кененің қолы келіп құрған ошақ...
Қарауыл таудан аса баршы салып,
Сол құзда Кенесары жатқан мошап.
Сол құзда жатқан мошап үйілісіп,
«Жат болған» Көкшетауға күйінісіп.
Шаппақ боп, дуан менен таудағы елін,
Күштерін жиып, тастай түйінісіп.
Содан соң мәңгі тастап бекінісін,
Қолымен Кене кеткен шегінісіп.
Мүлде енді шөлге кеткен аулын шауып,
Қасымның екі ағасын, екі інісін.
Үйшік бар, әлгі құзда үңгірлеген,
Ішіне кірсең үйдей күңгірлеген.
Аталған «Кенесары үңгірі» деп,
Көрсеңіз тәрізді іші дым кірмеген.