Ауылға бара жатырмын сағынышпен – Гульнази Назарова

Ауылға бара жатырмын сағынышпен,
Ауыл деген ғажап қой неткен.
Кіндік қаның тамған жер,
Ұмытылмас әсте естен.

Балалық шақ бал -дәурен,
Сағым қуған сол бір кез елес пе екен?
Жүгіремін, жетсем деп сол шақтарға,
Дәрменсізбін, қолдан келер шара бар ма?

Асығамын ауылыма жетуге,
Сияқты ғой ауыл алыстап кеткен бе ?
Туған жерім құдіретті,
Саған деген сүйіспеншілік ерекше,


Неге сонша алып-ұшам түсінбедім,
Мені кім бар түсінетін?
Ауылым - алтын бесігім.
Қиялменен мен де жетемін,



Қызыңмын ғой үміт еткен,
Кездесулер бола берсін көптен күткен.
Білмеймін сеніміңді ақтадым ба?
Шексіз ғой махаббатым саған деген.


Кейбіреулер жасырады ауылдан екенін,
Ауылым - құт мекенім.
Мақтанамын кеудемді мен кере,
Ауылым менің құт -қойнауым береке.