Замандасқа – Алуа

Неткен заман , неткен ғасыр айналаңда,
Санасыздың адам болған кезі қайда?
"Адам" десем , хайуаннан кем болғанын,
Үмітті үзді бұл қылығын "адамның".
Жабайлыққа бел будың, көзі құрғыр,
Қырылмас қалай жандағы ар-ұжданың!
"Менде не бар, өзі жазды тағдырын"-
Деген сөзің ақтамайды, күнә қылдың.
Өзіңді "ер" санаған "ар-намысын"
Қайда кетті , зомбылыққа барармысың.
Айтқан "намыс" деген бұл ұғымын
Негіздеуге келер ме, айтартұғың?
"Адам" деуге лайық емес сендейлердің,
Жабайлығын хайуанға да жетпейтұғың.
Жазықты жалғанға сүйеп, "қыз" дегенді,
Мүмкін емес оңбағанды жақтаутұғың!