Таусылды төзімім де, тағатым да – Жарылқасын Аманұлы

Таусылды төзімім де, тағатым да,
Талпынып саған қиял қанатында.
Арманда сені ойлаумен өтті-ау жастық,
Жүргендей өң мен түстің арасында.
Қалайша қайтіп сені ұмытайын,
Жарқырап алғаш туған үміт Айым.
Үміттен неге көңіл суытайын?
Өмірлік өзің деген жүрегіме,
Өзіңнен өзге кімді жуытайын?
Махаббат мұңы болса аяулы ма?
Мұңсыздық, баянсыздық бояулы да,
Барыңды жоқтай іздеп сен де мендей,
Бірде шат, бірде көңілің қаяулы ма?
Арман көп сен үшін де, мен үшін де,
Армансыз кім бар екен ел ішінде?
Еркінде жаратқанның іңкәр етіп,
Қойса да мені саған,
Сені кімге.