Балам-ау, неткен бақытты, нұрлы заманың

Балам-ау, неткен бақытты, нұрлы заманың,
Шаттыққа толы жанарың, құтты қадамың.
Мекенің мынау, мектебің анау – бәрі сай,
Гүлі боп өсіп келесің Отан-ананың.
Тапшылық, тарлық көрмедің астан, киімнен,
Қуаныш, күлкі үзілген емес үйіңнен.
Көрем де сенің қайғысыз, мұңсыз жүзіңді,
Өзегі нұрлы өмірге, балам, сүйінем.
Бірақ та, балам, ғаламат мына ғасырда,
Бұл бақыт саған оп-оңай келіп жатыр ма?
Жұлдызы жиырма миллион жанның сөніпті,
Біз үшін сонау қырқыншы жылдар басында.
Бақыт жоқ, балам, өзі кеп басқа қонатын,
Кездесер күндер тоңатын, әлі толатын.
Кеудесі мынау жарқылдап жүрген ағалар,
Қилы да қилы жолдардан өткен болатын.