Тау – Нұрбек Нұржанұлы

Таудан бұлттар көшеді
Салқын самал еседі.
Қолым созып биікке,
Тауға қарап өсемін.

Орман мен көл тау іші,
Бұлақ ағар жарысып.
Түрлі-түсті гүлдермен
Қайтам кейде танысып.

Тау шыңында мәңгі қар –
Аппақ тәждей тағынған.
Таудың іші – қазына,
Іздегенің табылар.

Құстар ұшқан бағында,
Жолаушы жүр дамылдап.
Тауға келген әр адам,
Көрген сайын сағынбақ.

Тау – даламның қорғаны,
Атам жүрген жолдарын.
Сол жолменен жететін,
Таудай биік арманым.

Кезіп жүрер әр аңы,
Аюы бар, маралы.
Атам менің айтпақшы:
«Таудай бала» боламын.