Не үшін өмір сүріп жатқанымды – Нұрбек Нұржанұлы

Не үшін өмір сүріп жатқанымды
білер ме атқан таңым, батқан күнім...
«Аһ» деп мен күрсінуге бола туғам
жолыңда жүру үшін Хақ Тәңірім...

Кеудемде сыбдырлайды жапырақтар,
Айналып алақаным топыраққа,
Гүл өсіп,
бұлбұл қонса,
келіп тұрғын
жанымда жайқала өскен ғаріп баққа...

Мен енді ешпін, жоқпын, ештеңемін,
Жалғыз бар –
Сен ғанасың өшпегенім...
Өртеніп,
жанып,
күлге айналамын,
сүріп ап аз ғана жыл, кішкене күн...

Мен Сенмін... Сен боп қайта жаңғырамын,
Көңілім есігін қақ жаңбыр-жауын...
Ай да енді, білте шамым түн баласы,
Күн де енді, аспашамым таңға жақын...

Өлдім мен, өліп келдім Саған Жарым,
Аралап аспан бауын, ғалам бағын...
Бәрінен қашып келдім;
Тән мен жаннан,
Пәниден,
тұтқын едім қамаудағы...

Мән берген жалғандағы –
күресім,
махаббатым,
армандарым,
тынысым,
бәрі-бәрі тек Сен үшін...
түк те жоқ қалған тағы...