Көзімде – күрең күз бар суықтау – Нұрбек Нұржанұлы

Көзімде – күрең күз бар суықтау,
жапырақтары жалыққан, тоңған.
Кірпігім – ұшы жалаң бұтақтың,
Қыз саусағындай қорыққан...
Солған жапырақтарымды тұтқан
көңіл – діңгегім,
тамыры – жүрек...
Күз жаным атырабында жатқан
мұңды қозғайды ақырын үрлеп...
Жабыққан шаһар қарап тұр менің
жанарымдағы
жаңбырлы баққа,
ғимараттарға да, жел бүркенген;
бара жатқандай жолдарды таптап,
жығылғандай ма сәждеге барып,
алақан жайған қайыршыдай ма,
көздер ме тұрған көктерге қарап –
қазан есімді қайырлы айда
жанар-бағынан қала жолына
жауып жатқан бұ жапырақтарым.
...Сусып түсетін алақаныңнан
бір уыс қана топырақ бәрі...