Наурызбай

Асылтастың жалғыз күн, жалғыз айы,
Ол келді дүниеге Наурыз айы,
Қазақтың аспанының найзағайы,
Қазақтың даласының Наурызбайы.
Айырылды қырық күннен соң анасынан,
Тартылды айдынды өзен сағасынан,
Кененің бәйбішесі бәйек болып
Өсірді кем көрмей өз баласынан.
Күнімжан Асылтасты жоқтатпады,
Сезілді жүрегінде от жатқаны,
Қөкшеден көзіне оның шалынғандай
Балалық іздерінің соқпақтары.
Болса да қыпша белді тал шыбықтай
Жауатын жаңғырықты даусы бұлттай,
Науанды еркелетті ағалары
Алдынан не десе де қарсы шықпай.
Күрестен тыныс алып тыныққандай,
Сыр бермей сынға қарсы тұрып таудай,
Құс салып, аң аулады дүзде қонып,
Өнерді өрге жүзді қуып талмай.
Ойнады арғымақтың бауырында,
Оқ шашып жортты жонда жауырынға,
Телкөлде жолбарысты жерге соғып
Шұбалтты шымылдықтай шаңын қырда.
Сонау бір қиын-қыстау замандарда
Қасқайып шапты жалғыз қамалдарға,
Төбеден түсіретін зауал жауға,
Хан Кене қам жемеді Науан барда.
Жау көрсе «Абылайлап» ұрандады,
Науанға ешкім қарсы тұра алмады.
Айыз қанып айқасар ер табылмай,
Көңілінде кетті дейді бір арманы.

---