Өлең, жыр, ақындар

Қарғашым

  • admin
  • 30.09.2024
  • 0
  • 0
  • 473
Қададың-ау, қарғашым, жанарыңды.
Еске салып балауса бала күнді.
Сен күліп ең, жадырап кең дүние,
Аспан күлді, тау күлді, дала күлді.

Қайырмасы:

Сен қарадың мөлдіреп,
Мен қарадым елжіреп.
Бәрін айтқан көзің ғой,
От болатын өзің ғой.
Көбелектей үйіріліп,
Кеп қонатын кезің ғой.

Боялғандай болды ғой дала нұрға,
Күн сәулесі бар ма еді жанарыңда.
Тұңғиыққа кеттің ғой мені үйіріп,
Жанарыңмен жалт етіп қарадың да.

Қайырмасы:



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Бұзауқан

  • 0
  • 0

Жылы жерде балбырап,
Жан-жағыңа жаудырап,
Жатамысың, әукешім,
Жалғыз өзің маужырап.

Толық

Аспанды кенет тарылтып

  • 0
  • 0

Аспанды кенет тарылтып,
Ауылды жерге бұқтырып,
Астан да кестен...
Сабылтып,

Толық

Көп болды ғой мінбегелі құр атқа

  • 0
  • 0

Көп болды ғой мінбегелі құр атқа,
Шарт түйіліп шықпағалы қыратқа.
Асауларды ақ сорпа ғып келетін –
Қайран кездер қалып қойды-ау жырақта.

Толық

Қарап көріңіз