Көктемім едің

Көріп ем балауса көктемде,
Бөктерге балғын нұр төккенде.
Аспанға қараушы ек қиылып,
Аққулар әндетіп өткенде.

Жанарың мөлдіреп, көрінсең,
Жаныма таң нұрын төгуші ең.
Мәңгілік жалыным едің сен,
Мәңгілік жарығым едің сен.

Ақ нұрым, бал күнім жоқ менің,
Өзіңмен қоштасам деп пе едім.
Қайырылмай кеттің бе біржола,
Қайдасың, балауса көктемім?