Ақынды жұбату – Қонақбай Саттаров (Қожа-Нияз)

Орынсыз сының, өкпең де,
Кешігіп жетер көктемге.
Қызықтың бәрі алдыңда,
Өкінбес болар өткенге.

Тапсын деп әркім керегін,
Бермейді мезгіл дерегін.
Қыс біткен күні әйтеуір,
Білеміз көктем келерін.

Көкейге бастан қонбаған,
Көп жайға көңіл толмаған.
Ақындар – жалғыз қашанда
Ақында дос көп болмаған.

Тереңдеп қазып үңілген,
Сен емес жалғыз түңілген.
Жолбарыс жүрек батыр да
Тұрмыстан түпсіз жеңілген.

Жолында дайын құрбанға,
Өлең-жыр назар бұрғанға.
Ханда жоқ қазына сенде бар,
Қаламың аман тұрғанда.

Таппаған дерттің сен емін,
Қайыры бар деп сенемін.
Жазмыштың жолы бұралаң,
Ешкім де білмес себебін.