Алматым

Алатаудың етегінде тербелген,
Көркіңе сенің ғашық болып ел келген.
Алма бағың аңқып тұрған жұпары,
Жастық шақтың жалынымен емделген.

Алматым, арман қалам, асқағым,
Мөлдір моншақ — ашық сенің аспаның.
Медеуің мен Шымбұлағың шыңдағы,
Мақтанышы өзіңсің ғой жастардың.

Көшелерің сыр шертеді өткеннен,
Шуақ шашып, нұрын төккен көктен күн.
Панфилов пен Төле бидің бойында,
Алғаш рет махаббатты өткердім.

Көктебеден қарағанда нұр қала,
Жұлдыздарың жымыңдайды бір ғана.
Сен — анасың, мейіріміңді төгетін,
Біз — балаңбыз, өзің десе жыр дара.

---