Өмір – Мәулітбек Ұлас

Түнек басты... Сөнді үміт, таусылды әлім,
Таба алмай, әлек болдым Жан сыңарын
Өз көлеңкем өзіме жау көрініп,
Қорқыныштан қалтырап, таусылғаным.

Ешкімді көргім келмей, сөйлескім де,
Жалғыздықпен қалдым ба егес күнде?
Өз пайдасын ойлайтұғын шын достарым,
Жалғанау, жалған екен бұл бес күнде.

Өлуге – харам, тірі өлік – күйім мынау,
Тағдырдың маған салғаны қиын бұғау.
Бітсе екен, өр көкірік, арамза ой,
Қарап тұрсам ендігі, ай қиындау ау…

Ешкіммен кездеспеймін, бекіндім мен,
Түңілдім де, түк қалмай өкіндім мен.
Өлімнің аузындамын, демі суық,
Жылу іздеп несіне бекініп ем?