Өлеңдер - Bilim

ulas2233

Сөйлеген сөзім, ойлағаным бәрі құр.
Арнаған өлең, шығарғаным өтірік жыр.
Масұм болып көрінгенмен бүгінгі
Мәңгүрт адаммен қазіргі жағдайым бір.

Көргенде сұрқияны күлімдеген,
Жүрегің қалай ғана түңілмеген?
Мен бүгін бір пендеден сөз естісем,
Өзегім өрт боп жанып, дірілдегем

Басқаның бағы болсаң да, қызғанамын,
Сөндіре алмай кеудемнің сыздағанын.
Күндей болып жылытып жүруші едің,
Айтшы қазір неліктен мұз жанарың?

Сен мені іздемедің, іздемегің.
Табалдыңба? басқа жанды іздеп едің.
Ойласам жазған екем мұңды шумақ,
Өзіңе арналған бұл соңғы өлеңім.

Көңілімде бір мұң барын жасырдым,
Сезімдерден шаршағасын басылдым.
Жанымдағы адамдардан суынған,
Ей, жүрегім… шаршадың ау шаршадым.

Оян, қазақ! Көзіңді аш, қара!
Құлы бопсың орыстар мен сарыға.
Білім емес, ақша ойлаған
Бас имексің бастық айтқан дараға.

Сағымдай бұлдырадың көктемгі таң,
Жарқ етіп, сөндің лезде - тұнжыр бір ән.
Көңілге кіргеніңмен көзге жатсың,
Сезімнің шырағын сен өзің жақтың.