Өлең, жыр, ақындар

Ақын махаббаты

  • 07.02.2016
  • 0
  • 0
  • 3658
Навои қалды ойланып,
Аузына бір сөз түспеді.
Қасынан қалмас айналып,
Махаббат деген құс па еді?
Көрінбей салған күйікке,
Махаббат деген дақпырт па.
Әлде бір сонау биікте,
Қалқыған жайлап ақ бұлт па?
Ел кетіп әлсіз еріннен,
Шөлдеген сусап шағында.
Күміс шаң болып көрінген,
Махаббат деген сағым ба?
Махаббат бос бір арман ба,
Жамылған бекер лақап ат.
Бар болса егер жалғанда,
Қайда жүр со бір махаббат.
Осылай ақын мұңданып,
Отырды талдың түбінде.
Өзі де талдай ырғалып,
Кей кезде басып күбірге.
Махабатты іздеп таппаған,
Зар болып жалғыз сөзіне.
Қасында жатыр хат-қалам
Жарамай қиын кезіне.
Шашырап шыққын күнменен,
Он төрттегі ай туған.
Бәрі де көне тілменен
Махаббат болып айтылған.
Көзінде жастар тізбегі,
Тулап бір тепкен тереңнен.
Махабатты енді ол іздеді,
Жүрегінднгі өлеңнен.



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Табылған қала

  • 0
  • 0

Өз көзіне сенбегендей әлі жұрт,
Қақпа алдында тұрып қапты аңырып.
Жер астына түсіп кеткен бір қала
Мың жылдан соң жатыр қайта табылып.

Толық

Есіл кеші

  • 0
  • 0

(Қабаш Оспановқа)
Тастады өзін арқа ашып,
Арқа — өзен, бал құрақтар...
Жерді сүзіп, тарпа басып,

Толық

Арал теңізі

  • 0
  • 0

Тұратын жер жоқ дүзде ықтап,
Тұнжырай басқан құмын бұлт,
Жүйкені құртқан сыздықтап,
Жылымшы желі жұлын құрт.

Толық

Қарап көріңіз