Алтай асуында

Көрінді Алтай шыңдары
Жүзіндей әппақ алмастың.
Атына балап арманның
Жалына оның жармастым.
Мұз жалды мәңгі қыраттар
Өлеңнің жолын сызғандай;
Кеудемде ақты бұлақтар
Күлкісін құйған қыздардай.
Сөз керек сенің өзіңдей,
Жетер ме сені мақтауға әл.
Үлбіреп тұрған ақ талдар,
Мөлдіреп тұрған ақ таулар.
Тұрсыңдар бекер үндемей
Туса да бір айтар шақ.
Кеудемді кернеп бір дүлей,
Атылғым келді айғай сап.
* * *
Тіріл менің өліп қалған күндерім,
Тіріл менің семіп қалған гүлдерім.
Күнім едің, өлген ақын ағалар,
Гүлім едің, ақын қыздар бір менің.
Сендерді жоқ деген сөзге нанбаймын,
Мен өзімді бостан-босқа алдаймын.
Неге жырдың тұнығына қанбаймын,
Неге гүлдей күн нұрына жанбаймын.
Сендерге айтар бұл дүниеде кім өкпе,
Жұлдыздай боп жанасыңдар жүректе.
Әулиедей көремін мен сендерді –
Шырақ болып жанатұғын түнекте.
* * *
Жан-жағынан қаптады адам қамалып,
Тар бөлмеге кірді бұғы паналап.
Ұстап алып көзін байлап бұғышы
Жас мүйізін кесіп жатыр аралап.
Шештік көзін, қалды бұғы күйбеңдеп,
Жарыққа енді ол жаңадан үйренбек.
Басын шайқап секіріп ол жөнелді
Бір найзағай атылғандай иреңдеп.
* * *
Сөзің майда жанға жайлы сынаптан,
Ат арытып келдіңдер деп жырақтан,
Қара нан мен алдымызға бал қойып,
Су әкеліп бердің тастай бұлақтан.
Балды асап, суды ішіп жатты жұрт,
Іздегенін сіздің үйден тапты үміт.
Тілің маған бал секілді көрінді –
Дүниеде барын білдім тәттілік.
* * *
Ағып барып тоқтады
Қос жұлдыздай қос киік.
Жалтылдап жанар оттары,
Қарайды бізге состиып.
Содан соң кетті зымырап,
Солқылдап жатты жер төсі.
Жоқ болды көзден бұлдырап,
Даланың жүйрік еркесі...