Өлең, жыр, ақындар

О, табиғат, өкпелімін өзіңе

  • 11.12.2016
  • 0
  • 12
  • 32426
О, табиғат, өкпелімін өзіңе,
Арамсаққа жалтыратып сөз бердің.
О, табиғат, өкпелімін өзіңе,
Қызғаншаққа жалтыратып көз бердің.
О, табиғат, өкпелімін өзіңе,
Арамсаққа жалтыратып сөз бердің.
О, табиғат, өкпелімін өзіңе,
Қызғаншаққа жалтыратып көз бердің.
О, табиғат, өкпелімін өзіңе,
Көрсеқызар болды неге көретін?
О, табиғат, өкпелімін өзіңе,
Өсекшіге неге құлақ бересің?
Олар келіп бүлдіреді заманды-
О, табиғат, өкпелімін өзіңе.
Дүниеге жаратады адамды,
Неге ғана қарамайсың көзіңе?



Пікірлер (12)

Хабиба

Өте жаөсы өлең түбінде терең сөздер жатыр

ақерке

мықты

Аноним

Тамаша

Акмарал

Керемет

адил

керемет

Жазира

Өте керемет

сако

кушти

Абылай

керемет

Әдемі

Күшті

Нуршат

Осындай акындармен тамсанамын

жанел

1 шумақ екі рет қайталанған

Айзада Асылбек

Кушты такпак екен

Пікір қалдырыңыз

Тілек

  • 0
  • 0

Атасақ өлімнің тек атын,
Біреулер алартар көздерін -
Адамның ақырғы сағатын
Жазатын мен үшін кез бе еді?

Толық

Теңіз жағасындағы ой

  • 0
  • 6

Мекен етіп көкшіл теңіз, көкшіл аспан ортасын,
Тұрмын басып құзар таудың қына басқан жартасын.
Төменде мың иретіліп бұрқыраса көк толқын,
Төбемде шың шуақтайды күнге тосып арқасын.

Толық

Заманға айтпай, маған айттың бар зәріңді, ақын дос

  • 0
  • 3

Заманға айтпай, маған айттың бар зәріңді, ақын дос,
Тепсінісіп шығатынға,- дедің бе екен,- тақым бос,
Тепсініскен бабаларың тентіресіп кеткен-ді,
Ойқастамай, ойласайық, одан да, бауырым, ақыл қос.

Толық

Қарап көріңіз