Заман зары – Назгүл Жалғасбай

Болыпты аты мәшһүр үлкен шаһар
Қарттары ақыл айтып, болған қамал.
Ұл-қызы сыйлаған-ды ата-ананы
Білмеген қулық-сұмдық, қызғанышты.

Осылай өтті заман, сан ғасырлар,
Ұмытты қарияны ақыл айтар.
Барма амал, паналады қарттар үйін,
Кім ойлар қарттарының мына күйін.

Құрбан етіп уақытты, бағаламай
Телміріп телефонға жастарым-ай.
Күн ұзақ телефонға байланады
Ішінде сол құрғырдың алтын бардай.

Сананы кетті жайлап сезім жалған
Желіде иманды жан болған заман.
Көре алмай біреу шықса шың басына,
Неге мұнша қатігез болған адам?!