Өлең, жыр, ақындар

Атамекен-Самарым

Айналдым Самарым,киелі топырағың,
Өзіңнен алыс кетсем аһ ұрамын.
Көктемім-көк тірегім өзің едің,
Мен де бір үзілмеген жапырағың.

Ыстық сенің әрбір тасың,өзен-көлің,
Етегіңде еркелеп, төске өрледім.
Балалық шағым сенде өтті,
Сен тұрғанда Жерұйықты көксемедім.

Сұлу Лайлы ағады бұраңдаған,
Ауылымды қақ жарып сылаңдаған.
Қалбаның кемерінен бастау алып.
Ерке қыздың бұрымындай бұлаңдаған.

Тауларың бар Алтайдай асқақтаған,
Көгіңе қол жетпейтін бұлтың қонған.
Сыңсыған шыршаң менен қарағайың,
Әр жұтым ауаңа де мейірім қанған...

Авторы: Тоқтарқанова Дана Русланқызы



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Сәбира мен желтоқсан

  • 1
  • 3

Садақа халқым үшін жаным деген,
Жастар аз ба туған елдің қамын жеген?!
Төске өрлеп,басқа шауып басынардай,
Қормыз ба өзгелерден,кембіз неден?!

Толық

Мен қазақпын!!!

  • 2
  • 5

Мен қазақпын,атам қазақ баласымын,
Құлашын сермеп,кеңге жайған бар асылын.
Бабалардың тұяқ етіп қалдырған,
Жақсылардың сынығы,жалғасымын.

Толық

Перзенттің тілегі

  • 2
  • 5

Шыр етіп дүние есігін ашқан кезде,
Маңайыма нұр шуағын шашқан кезде,
Демеу болдың «Әке-Ана» деп ең алғаш
Титтейімде жердің бетін басқан кезде.

Толық

Қарап көріңіз