Өлең, жыр, ақындар

Бұл үйдің барлық халқы нық

  • 30.03.2018
  • 0
  • 0
  • 3347
Бұл үйдің барлық халқы нық,
шетінен тұлға шіренген.
Қамдарын ойлап шарқ ұрып,
шырылдап жалғыз жүрем мен.
Оларша: самғар қанатын
құстаймын, ой мен қайғым кем.
Бәріне бәрін табатын
сарқылмас байлықтаймын мен.
Алдырып бойды кірбіңге
мұңайдым ба әлде өткенге,
болмаса жылап-күлдім бе –
ешкімнің ісі жоқ менде.
Басқаның түн мен таңы да
көлеңке қашар жап-жарық,
мен болсам – шыбын жаныма
іздеймін медет қарманып.
Жүргендей жұрттан шет қалып,
түскенше бүйтіп сарсаңға,
бас ауған жақты бетке алып
шығандап кетіп қалсам ба…
Үйім де жаттай, мұңданам
қызықпай шапан-шенге де.
Жоқ, әлде, жанды шырмаған
қырсықтың бәрі менде ме?..



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Ашыну

  • 0
  • 0

Құртқым келмейді ешкімді,
Не дейді маған осы жұрт?
жер бетінен көшіріп
не жазықсыз өшігіп,

Толық

Мен сізді ұнатамын

  • 0
  • 0

Мен сізді ұнатамын.
Сізді ойлаумен атады бұл ала таңым.
Жалғыз арман жанымды жайлап алып,
сенделемін, үмітпен бүр атамын.

Толық

Шуағын төгіп күн шығып

  • 0
  • 0

Шуағын төгіп күн шығып,
қанатын жайды гүл шыбық.
Келеді көктеп даланың
құрсағын жарған тіршілік.

Толық