Өлең, жыр, ақындар

Жер мен адам

  • 01.04.2018
  • 0
  • 1
  • 10037
Кетті адамнан шүкірлік,
қанағат жоқ көңілде.
Аласұрып бүкіл жұрт
түкірердей өмірге.
Жетпей күннің шуағы,
жылуы аздай Жердің де,
бала ашулы туады
ыза шашып ел, Күнге.
Адам мен Жер – еменнің
тамыры мен сабағы:
қансыраса адамы,
жер жаны да жаралы.
Жерге сіңер адамның
шаттығы да, кегі де.
Туса адамға қараң күн,
сау қалмайды жері де.
Бүр ата алмай бағы да,
жер қуарып шөлдесе,
адамдардың жанына
құрт түскені ендеше.



Пікірлер (1)

Пернегул

Ғажап

Пікір қалдырыңыз

Менің партияма

  • 0
  • 0

Танымайтын жандарды туысқан қып жібердің,
Қайнар көзін сен бердің қайрат пенен жігердің.
Отанымды қайтардың быт-шыт болған кезімде,
Бостандық деп талпынтқан бөледің бір сезімге.

Толық

Бала

  • 0
  • 2

Бала сүйсең, жаныңда таң атады,
сәбисіздің жазылмас жара табы.
Жақсы бала дос-жарды сүйсіндіріп,
жаман бала жауыңа талатады.

Толық

Құрылысшы

  • 0
  • 0

Үйлеріне қаланың
мен қызығып қарадым.
Мектеп, балабақшаны
әдемі етіп саламын –

Толық

Қарап көріңіз