Сүйемін – Ерхан Болатұлы

Анашым!!!
Сіз – Мені,
«Cағынған» - шығарсыз?!
Мен – Сізді, көруге асықпын,
Жанымды, жаулады, мұң – арсыз,
Шын айтсам, бір қызға - ғашықпын...

Оның да,
Жанары - сіздейін,
Əрдайым, күлімдеп тұрады.
Мен – Сіздей, оны да – іздеймін,
Жетпей тұр, жаныма – шуағы...

Анашым, есімі, ерекше,
Мінезі, қаталдау, өжетті.
Алама, жиі – ол, мені еске,
Дей, алман, «өкпеміз», аз өтті...

Ақ жүзі,
Ай тұнған, анамдай,
Жүрісі, сөйлеу – сөз, әдебі.
Беремін өзіңдей алаңдай,
Себебі,
«Сүйемін», мен – оны...

Үнемі, елеңдеп, жүрегі,
Зіл мұңын,
жасырып – жанарға.
Іш – жылап, тұрса да, күледі,
Осы – жай,
Тән – ана, сағанда...

Жексенбі...
Жанымда, жалқы - мұң
Тағдырлық,
күй жеңген, жабырқау...
Іздеумен, өтуде, әр күнім,
Қазір жоқ,
мүмкін бе, сағынбау?!