Бар бақытты

Біле тұра барлығын несібеміз,
Асыға да береміз несіне біз?!
Бар бақытты барында біле алмай,
Біле алмай мезетте кешігеміз.

Себебі, біз пендеміз арманы көп,
Арманы көп, көбінің салмағы жоқ.
Барлығында барында бағаламай,
Өкінетін жандармыз қалмады деп.

Отыратын одан соң құсаланып,
Қамығатын оңаша тұсаланып.
Бағаланбас баққа да керегің жоқ,
Бір-ақ күнде бұлбұлдай ұшары анық.

Күте-тұғын үздігіп қонар күйін,
Қонар күйін еске алар жоқ əлдейін.
Өз жылуын өзіңнен таппаған соң,
Өзге бақта сайрайды одан кейін.

Еске алғаннан өзге жоқ кезің дара,
Сезімдерді түсінер сезім дара.
Өзгесіне несіне өкпелейсіз,
Енді оған кінəлі өзің ғана...