Түн аунап тізесінде – Марфуға Айтқожина

Салқын самал.
Тау баурайы соншама көркем еді,
Аңыз дерсің естіген ертедегі.
Түн аунап тізесінде жасыл белдің,
Армансыз,
Наз қылықпен еркеледі.
Салқын самал.
Барады өз-өзінен маза қашып,
(Кешіре гөр, кетсем мен жаза басып).
Тыныстатып бір нәзік сұлулықты —
Дала жатты маужырап, алаң-ашық.
Салқын самал.
Сипайды ақ селеуді сылаңдатып,
"Сәулем-айды" шырқайды шығандатып.
Асырған еркелігін асау сезім,
Жіберді-ау көз алдымды тұмандатып.
Қарсы дау айта алмадым бұған да түк,
Түн ару — қара шашын бұлаңдатып.
Сылқ-сылқ күлді,
Жанға сол кетті батып,
Бүркіті жөткірінді тұмауратып...
Салқын самал.
Тау баурайы сонша ма көркем еді,
Аңыз дерсің естіген ертедегі.
Түн аунап тізесінде жасыл белдің,
Наз қылықпен,
Армансыз еркеледі.