Өзен

Ертемен өзен бойын жағаладым,
Өрекпіп ұн қатады маған ағын.
Сүйсіндім ерлігіне толқындардың
Дарияның соғып жатқан жағалауын.
Жөні бар жүрексіздің түршігетін,
Ойнатып жатыр өзен бұлшық етін.
Тоқтаусыз аққанымен жарды бұзып,
Секілді ол да бір сәт күрсінетін.
Сезер ме менің төніп тұрғанымды,
Ағады жалғастырып нұрға нуды...
Білмейді ол қымсынуды,
Тартынуды,
Өзінше қағып жатыр жыр — дабылды.
Ақса да қанша тасып сарқылмайды,
Төсінде айды аунатып,
Жарқылдайды.
Ұдайы тасқыны оның қарқындайды,
Жыраудай тебіренген халқым жайлы.
Ұшқандай қос қанатын қыран қағып,
Ағады ерке өзенім бұлаң қағып.
Барады ел ішіне жолаушылап,
Әр үйге таңдай нұрлы шырақ жағып!
* * *
Қайрылып қарамастай өмір күліп,
Жанымды жайлап жатыр жебір күдік...
Мүмкін бе оралмауы отты күннің,
Тұрғанда көрік гулеп,
Темір қызып!
Өмірдің керегі не дүрлікпеген,
Бара ма сырт айналып тірлік менен?!
Аяулы құрбыларым қайда бүгін
Күлкісін қоса сыйлап,
Сыр бүкпеген.
Шуылдап жапырағым,
Төнеді бұлт,
Неліктен суық тартып келеді жұрт?!
Төрінен түнгі аспанның сырғып кетіп,
Жұлдыз да бір көрініп,
Сөнеді кілт.
Ей, тағдыр!
Дауылыңды төндір мейлің,
Көңілім,
Сене көрме,
Сөндірмеймін!..
Жабығып,
Жаурағанның жанын жылытар
 Отымды дүрілдетіп енді үрлеймін!
Көз салған шағымда төрт құбылама,
Шынымен мынау дүние құбыла ма?..
Сыбдырлап жапырағы шынарымның,
Шынымен шайқала ма,
Жығыла ма?!
Бір үрей бой тасалап,
Бұғына ма,
Басқалар бұл күйімді ұғына ма?
Қайтеді мына жүрек,
Алқына ма,
Кеудеге қапелімде тығыла ма?
Өмірге еркелеген жаным бұлақ,
Бұлағым ағып жатыр әнін құрап.
Дауылға шайқалса да жығылмайды,
Жамырап жағада өскен қалың құрақ!
Қайрылып қарамастай өмір күліп,
Жанымды жайлап жатыр жебір күдік
Мүмкін бе оралмауы отты күннің,
Тұрғанда көрік гулеп,
Темір қызып!