Өзіңе
- 0
- 0
Желге ырғалып үлбіреген
бейне жаздың гүліндей.
Сезесің бе, жастығыңды барады өтіп білінбей.
Күндер тез-ақ асығады,
Шоқан ескерткішіне қарап
Толастамай маңайынан құс үні,Бір өзіне баурап
Көрген кісіні Академия алаңынан Алысқа
Асқақ қарап тұр Шоқанның мүсіні.
Иық қандай,
Қара толқын шаш қандай!
Көкірек ше —
Жұлдыз толы аспандай!
Дүние сырын бағып тұрған сияқты,
Оған біткен таңғажайып қас,
Маңдай!
Қыран даусы тау жаңғыртып,
Тас жарған,
Ғалым жолы бір қиырдан басталған.
Шоқан кенет ойға шомып кеткендей,
Келе жатып сонау алыс Қашқардан.
Пікірлер (1)
Пікір қалдырыңыз
Толқын құшағында
- 0
- 0
Мынау жатқан Түркістан Шағасы ма,
Қыз толқынды үйірген жағасына.
Мен дағы тұнығына жүзіп кеттім,
Жанымыз үнсіз ғана жарасуда.
Айару
Рахмет өлең әдемі екен