Сағыныш тамшылары

Көп–ау жандар арманына жетпеген де, жеткен де
Өмір құшқан ақын жаны лапылдаған от кейде.
Гүл атқызам ақ арманды көктеменің өзіндей,
Өр теңіздің өзі берген тасқыны бар тек менде.
Жан емеспін көрген әсте бұл тағдырдан жасқанып,
Жаңа бір ән әсем, асқақ кетті-ау тағы басталып.
Жібек сезім желпиді кеп көңілдің көк орманын,
Биік құздар қалғиды онда ақ бұлттарын жастанып.
Мың сан бұлақ өз тұнығын кеудеме әкеп құлатқан,
Арай таңның шұғыласын оранып мен гүл атқам.
Толастасам іздейсің сен, көрмесем мен сағынып,
Әнің бе едім,
бұлбұл таңдай қайырғанша құмартқан.
Жымыңдатып жұлдыз көзін
жаудырайды түнгі аспан,
Сыр шертеді сыбдырласып ақ қайындар тынбастан.
Балқып кетіп гүлбақтардың махаббатқа құшағы,
Бұл түндері бұлақтар да пәк сезімді жырласқан.
Жалт береді үркек сезім қырдан елік қашқандай,
Төгіледі нәзік бір үн күй пернесін басқандай.
Қадірі де болмас еді-ау бізді құшқан бақыттың,
Сағыныш толы жүректердің кірпігінен жас тамбай.
Беу, сағыныш, тәттіңнен де
ащың көп – аумен ішкен,
Сағыныш жанға от маздатар, сағынбасқа келіспен.
Қуанышқа болар ортақ айта берсек әркімдер,
Жақсы-ау жанды жадыратып,
сағынышты да бөліскен.
Атқан таңдар құшағынан күмбірлейді күй өріп,
Бұл күндері түсіме де жүрсің, рас, жиі еніп.
Саған деген сағыныштың, қалқам, тіптен шегі жоқ,
Түрегелем сағыныштың тамшысына сүйеніп.
Тәкаппар шың тым алыстан көрінген,
Әлде сен бір қорғасындай төзім бе ең.
Әлде сен бір періште ме ең тағдырың,
Өн-бойыңды сиқырлаған сезіммен.
Әлде сен бір шықпай жүрген түсімнен,
Мені үнсіз табындырған күшім бе ең.
Әлде сен бір жанармысың мөп-мөлдір,
Ләззатыңды бас тартпайтын ішуден.
Әлде сен бір мен шыға алмас биік пе ең,
Қашан–дағы биіктікті сүйіп те ем.
Әлде өзің болармысың, махаббат,
Жалыныңнан өте-тұғын күйіп мен.

---