Адам – Әбділдә Тәжібаев

***
Өтіп жатыр күндер жосып бөгелмей,
Уақыт шіркін ағытылған көгендей.
Тозса да адам тұрып бағар жығылмай,
Қирағанша қасарысқан емендей.
***
Адам түк те сезбейді құя ілгері,
Бірдем әрі болғанда, бірдем бері.
Түсіп жүріп әркімнің ізіне біз,
Тозып біткен жапырақтай үзілеміз.
***
Адам тозса аянышты - ақ сымбатты:
Кетеді екен көнін уақыт құрғатып.
Қалқан құлақ, қоңқақ мұрын мүжіліп,
Қазады екен тілі ғана кіжініп.
***
Аңсап көрсең бір сағынған жаныңды,
Толқын ойдан туады өлең жалынды.
Іштен дұға оқығандай үнсіз – ақ
Айтып-айтып жібересің барыңды.
***
Қайтем мен тасбақа боп көп жасайтын,
Көрмейтін көңілім шарлар көгімді айқын,
Осы бір қысқа өмірімнің өзі қызық,
Өткізер достарыммен өлең айтып.