Өткелдер – Марфуға Айтқожина

Қарт тоғай, Сарытоғай, күңіренген,
Өзен жатыр бауырында жүгіре емген.
Сап түзеп тұрған сарбаз сияқтанған,
Құдіретіңнің алдында жүгінем мен.
Мін бар ма табиғаттың жұмысына,
Күн кірпігін садақ қып түр ұсына.
Шындардың балақтары тілім-тілім,
Батырдың туратылған қылышына.
Әр ағаш әр дәуірдің өткеліндей,
Жолаушы оның сырын өтпе білмей.
Мынау жатқан шың жартас құмы үгіліп,
Бейне көне шежіре беттеріндей.
Құм жота созылған мол алып қорған,
Ғасырлар куәсі ме қалып қойған.
Айқасып жатқан ағаш өрбір батыр,
Қанды қылыш сонау бір жорықтардан.
Адырлар жатқан мынау тізбек-тізбек,
Көшіндей бабалардың өткен жүздеп.
Сыңсыған Сарытоғай арасынан,
Тамып кеткен көз жасын келем іздеп.