Өмір туралы
Теңестірме мұхит суын теңізбен,
Теңестірме арықтарды семізбен.
"Жалғыз аттың шаңы шықпас" деген бар
Теңестірме жалғыз ізді он ізбен.
Теңестірме мұхит суын теңізбен,
Теңестірме арықтарды семізбен.
"Жалғыз аттың шаңы шықпас" деген бар
Теңестірме жалғыз ізді он ізбен.
Неге?
Неге, тек, қазақ, жаз үйді жалдап, тоңып жүр?
Айтшы, Астана!
Мен - қазақ, қашан жаримын?
Кешқұрым...
Кеңседен соң сағынамын.
Будақтаған түтінін қысқы ауылдың.
Бауыр баспай қалаға, "тағы" жаным.
Жүзіп келем, жүзіп келем,
Қарамай айналама жүзіп келем,
Тулаған толқындарды көріп келем,
Күркіреген көк дауысын естіп келем...
Қазақтың бар еді-ау бір баласы,
Туған жері-Қайдауылдың кең даласы,
Тарайды екен ұлы атадан текті ұрпақ,
Дулатұлы Иман батыр арғы атасы.
Біздің қазақ бай ғой шіркін ақынға.
Ағартушы,жазушы мен батырға.
Соның бірі Бейімбеті қазақтың,
Аты мәлім барша әлем,жаһанға.
Болмысым бар ұқсамайтын басқаға,
Тік мінезді адам болдым баршаға.
Қыз болсам да қызықпаймын неліктен?
Алтын-жақұт,әшекей мен ақшаға.
Не іздейсің, көңілім, не іздейсің?
Босқа әуре қылмай, шыныңды айт.
Шарқ ұрып, тыныштық бермейсің,
Сырласалық, бермен қайт.
Менсінбеуші ем наданды,
Ақылсыз деп қор тұтып.
Түзетпек едім заманды,
Өзімді тым-ақ зор тұтып.
Жол көрмек, жоба білмек, жиһан кезбек,
Бой жеңбек, ер жігітке, ғақыл таппақ.
Тағдырын көрушінің хақтан біліп,
Көшелі өнер иесін жүрсе жақтап.
Түн ортасы, тәтті ұйқыға кеткен ел
Түн ызғары өңменіңнен өтердей
Сусыған өмір сол баяғы зымырап
Сол бір түн де кәдімгідей өтер ед
Міне,тағы күз келді берекелі,
Алып келді тағы да мерекені.
Шəкіртіне есігін айқара ашып,
Жас жүректі қуаныш көл етеді.
Қорасына бір байдың
Түнде кірді ұрылар.
Қазынасы қайда сондайдың,
Аңдығыш, білгіш құрғырлар.
Шілік пен емен бір күн сөйлесіпті:
— Аллаға, сорлы, неден жаздың? — депті.
Торғайға да майысып солқылдайсың,
Жел бүлк етсе, тебесің әлпеншекті.
Мен көрдім ұзын қайың құлағанын,
Бас ұрып қара жерге сұлағанын.
Жапырағы сарғайып, өлімсіреп,
Байғұстың кім тыңдайды жылағанын?
Ыңырсыған ана, жоқтауын айтып,
Бес баласының келмесін білді.
Қайғыдан жүрегі қарс айырылып,
Көкірегін кернеп, өкініш тілді.
Түн кезінде көкке ұшты бес періште,
Сия алмады өзі сүрген мекенде.
Суық үйде тәтті түстегі бөбектерді,
Сұм жалын шарпып өтті бір мезетте.
Дейді маған дәрігерім, қозғалма,
Бірақ ақын ойланбайтын, кез бар ма.
Ақ палата ішіндегі тірлікпен,
Тағы да бір қимас күнім озды алға.
Жапырақтар тоңады,
Сарғаяды, оңады,
Өткен сайын әр күнім
Жұқартады,
Күндегідей таңым атып, пенде оймен
Аяң басып келе жатқам мен жаймен
Кенет бір сәт, көк аспанның жанары
Жалын атып, құлдилады көк саймен
Көне сүрлеу
Таныс сыр
Ыстық мекен
Құшағыңды ащсаңшы қастық етпен
Көп нәрсені білеміз деп ойлаймыз,
Арман, қиял шексіз бәрін бойлаймыз.
Шын мәнінде ешнәрсеге мән беріп,
Көз жеткізіп, анығына тұнбаймыз.
Болмасақ едік масқара,
Басқа елдің алдында.
Қазағым төмен қарамай,
Жүрсе екен шаттана.
Қызылорданың тумасы жерлесіміз,
Аты әйгілі танымал ақынымыз.
Жарасқандай ағамызды еске алып,
Дәл осылай жызылады жырымыз.
Кең далам,көк шалғынды ауылым,
Ыстық-ау бір мен үшін дауылың.
Біле білсең ол жерде бауырым,
Өткізген талай ақын дәуірін.
Бұл әлемді жаратқан,
Тіршілікті жер бетіне таратқан.
Алғаш болып адамдардың бастауы
Адам ата,Хауа анадан басталған.
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі