Уақытпен өрілген тағдыр: 11 «Г» сыныбына арналған ұстаз жүрегі

Ұстаз болу – жай ғана мамандық емес. Ол – уақытпен бірге өрілетін тағдыр, талай жүрекпен байланысатын өмір жолы. Мен үшін сол тағдырдың ең бір қымбат, ең бір мағыналы кезеңі – менің 11 «Г» сыныбыммен өткен жылдарым.

Бұл жол 5-сыныптан басталды…

Есімде, алғаш рет сыныпқа кірген сәтім. Алдымда балалықтың бал дәуренінде жүрген, көздері мөлдіреген, жүректері пәк балалар отырды. Әрқайсысы – бір әлем. Бірі қиялға берілген арманшыл, бірі ширақ мінезді тентек, енді бірі үнсіз ғана бақылап отыратын тұйық… Бірақ олардың бәрін біріктіретін бір қасиет бар еді – сенім. Олар маған сенді. Ал мен сол сенімді ақтауға уәде бердім.

Сол күннен бастап біз бірге үлкен жолға шықтық.

Жылдар сырғып өте берді…

Біз бірге оқыдық, бірге үйрендік, бірге өстік. Әр сабақ – тек білім емес, тәрбие болды. Әр әңгіме – тек сөз емес, өмір сабағына айналды. Мен оларға қазақ тілі мен әдебиетін үйреттім, ал олар маған шыдамдылықты, мейірімділікті, шынайы сезімді үйретті.

Біз бірге күлдік.

Біз бірге қиналдық.

Біз бірге жеңдік.

Уақыт өте келе олардың бойында өзгеріс пайда болды. Кеше ғана ойын қуған балалар, бүгін ойлы, саналы тұлғаға айнала бастады. Армандары айқындалып, мақсаттары биіктей түсті.

Алайда 9-сынып – біздің өміріміздегі ең бір сындарлы кезең болды…

Көптеген оқушыларым колледжге кетіп қалды. Бұл – өмірдің заңдылығы болса да, жүрек үшін ауыр соққы еді. Әрбір кеткен оқушы – мен үшін тек шәкірт емес, өз баламдай болып кеткен жан еді. Оларды шығарып салар сәтте ішімде үнсіз мұң, көзімде жас тұрды… Бірақ мен ұстаз ретінде оларды тоқтатпадым. Қайта, ақ жол тілеп, үлкен өмірге батамен аттандырдым.

Сол сәтте түсіндім:

Ұстаздың ең үлкен бақыты – шәкіртін қасында ұстап қалу емес, оны өмірге дұрыс шығарып салу.

Уақыт тағы да өз арнасымен жылжыды…

Екі сынып біріктіріліп, біз 11 «Г» сыныбы болып қайта құрылдық. Жаңа есімдер, жаңа мінездер, жаңа тағдырлар… Бастапқыда бәрі жат көрінді. Бірақ уақыт өте келе біз тағы да бір отбасыға айналдық. Себебі бізді біріктірген – бір мақсат, бір арман, бір бағыт еді.

Мен олар үшін тек пән мұғалімі емес, сынып жетекшісі ғана емес, қажет кезде ана, кейде дос, кейде ақылшы болуға тырыстым. Әрқайсысының ішкі әлеміне үңіліп, жүрек сырын түсінуге, өмір жолында адаспауына бағыт беруге күш салдым.

Ал қазір…

Қазір санаулы ай ғана қалды.

Соңғы қоңырау үні жақындап келеді…

Бұл ойдың өзі жүрекке ерекше бір қимастық сезімін ұялатады. Кеше ғана мектеп табалдырығын аттаған кішкентай бүлдіршіндер, бүгін міне, үлкен өмірдің есігін ашқалы тұр.

Уақыт…

Қандай жылдам…

Мен олардың әрқайсысын жүрегіммен қабылдадым. Әр жетістігіне қуандым, әр қателігіне алаңдадым. Олардың әрбір қадамы мен үшін маңызды болды.

11 «Г» – бұл жай ғана сынып емес.

Бұл – менің өмірімнің бір бөлігі.

Бұл – жылдарға созылған еңбегімнің жемісі.

Бұл – жүрегімде мәңгі сақталатын естелік.

Алда оларды үлкен өмір күтіп тұр. Әрқайсысы өз жолын табады. Бірі биік белестерді бағындырады, бірі өз орнын табады. Бірақ қайда жүрсе де, мен олардың жүрегінде кішкентай ғана орын бар екеніне сенемін.

Ал мен…

Мен әрқашан оларды сағынышпен еске аламын.

Әрқашан мақтан тұтамын.

Әрқашан жүрегімде сақтаймын.

Өйткені ұстаз үшін ең үлкен марапат –

шәкіртінің адам болып қалыптасуы.

 

---