«Жақсымын» деген жалғыз сөздің артында не жатыр?

Бүгінде күлімсіреу адамның бақытты екенін білдірмейді. Кейде ең жарқын күлкінің ар жағында ең ауыр шаршау жасырынып жатады. Біз күн сайын бір-бірімізден «Қалайсың?» деп сұраймыз. Бірақ жауап көбіне бірдей: «Жақсымын». Сол сөздің шындыққа қаншалықты жақын екенін ешкім біле бермейді.

Қазіргі жастарға қарасаң, бәрі үлгеріп жүргендей көрінеді. Бірі оқиды, бірі жұмыс істейді, бірі өзін дамытуға тырысады. Бірақ осының бәрінің арасында өз жан дүниесіне көңіл бөлуге уақыт жете ме? Үнемі бір нәрсеге асығамыз, бір нәрсеге кешігіп жатқандай күй кешеміз. Соның салдарынан шаршау үйреншікті сезімге айналып бара жатқандай.

Кейде бізді ауыр жұмыс емес, бітпейтін ойлар шаршатады. Ертеңгі күн қалай болады? ҰБТ-дан қандай балл жинаймын? Қай университетке түсемін? Ата-анамның үмітін ақтай аламын ба? Осындай сұрақтар санамыздан шықпайды. Бір мәселені шешсек, оның орнына екіншісі келеді. Демалуға уақыт тапсақ та, ойымыз бәрібір тынышталмайды.

Әлеуметтік желілер де бізге байқатпай әсер етеді. Біреудің жетістігін көріп, өзіңді онымен салыстырасың. Біреу шетелде оқып жүр, біреу жеке кәсібін бастап кеткен, енді бірі мыңдаған оқырман жинап үлгерген. Осындай сәттерде «Мен неге әлі осы деңгейге жетпедім?» деген ой мазалайды. Бірақ біз бір нәрсені жиі ұмытамыз: әлеуметтік желі – адамның өмірінің толық көрінісі емес. Онда көбіне әдемі сәттер ғана жарияланады.

Тағы бір мәселе – жастардың өз сезімін жасыруы. «Әлсіз болып көрініп қаламын», «Мені ешкім түсінбейді», «Бұл уақытша ғана шығар» деп бәрін іште сақтаймыз. Алайда айтылмаған сезім жоғалып кетпейді. Ол уақыт өте келе жиналып, адамның көңіл күйіне, денсаулығына, тіпті айналасындағы адамдармен қарым-қатынасына әсер етеді.

Шаршау – тек ұйқының қанбауынан болмайды. Кейде адам физикалық емес, эмоциялық тұрғыдан қажиды. Жаның тыныш болмаса, ұзақ демалыстың өзі көмектеспейді. Сондықтан өзімізге де, қасымыздағы адамдарға да мейірімді болуды үйренуіміз керек. Кейде бір ауыз жылы сөз немесе шын көңілмен тыңдай білудің өзі үлкен демеу болады.

Біз үнемі мінсіз болуға тырысамыз. Бірақ ешкімнің өмірі мінсіз емес. Қателесу де, шаршау да, бір сәтке тоқтап, демалу да – өмірдің қалыпты бөлігі. Өзімізді өзгемен салыстыра бергенше, кеше қандай болдық, бүгін қандаймыз деген сұраққа жауап іздеген әлдеқайда маңызды.

Болашақ – бүгінгі жастардың қолында дейді. Бірақ сол болашақты құратын жастардың жан дүниесі де мықты болуы керек. Жетістікке жету маңызды, алайда ішкі тыныштық одан да маңыздырақ. Өйткені адам өзін жоғалтып алса, кез келген жетістіктің мәні жоғалады.

Мүмкін, бүгін біреуден «Қалайсың?» деп сұрағанда, оның жауабын шынымен тыңдап көрерміз. Ал өзімізден сол сұрақты сұрасақ, «Жақсымын» деген дайын жауаптың орнына шынайы сезімімізге құлақ түрерміз. Өйткені кейде адамға ең керегі – түсіністік. Ал түсіністік әрдайым шынайы тыңдай білуден басталады.