Сәбиге – Ғафу Қайырбеков

Былдырлап тілің шыққалы,
Атадың кенет атыңды.
Қызықтап үйде жұрт бәрі,
Тіледі қайта айтуды.
Сен тұрдың жұртқа аң-таң қап,
Кісідей бұрын көп таныс. ...
Осыдан, бәлкім, басталмақ
Адаммын деген мақтаныш!
Жап-жасыл екен жер мен көк
Шақырым бойы алты жүз.
Алып бір шардың көкпеңбек
Ішінде келе жатырмыз.
Машина жүйткіп келеді,
Жерде жұлдыз аққандай.
Мына бір жасыл кілемді
Бүктеп келе жатқандай.
— Ерлердің еңбек жемісі, —
Дейді қария — биылғы!
Ақ тарының иісі
Барады жарып мұрынды...