Ағаға айтылмаған сыр – Табылды Досымов

Кешір, кешір,
Ағажан, кешір мені,
Еске түстің Күнімді өшіргелі.
Кешір, сенің алдыңда кінәлімін,
Басқалардан болсам да көш ілгері.

Махаббат-ай,
Жастық-ай алақашпа,
Адам деген байыптап қарамас па?!
Ерегесіп бір ару сүймеді деп,
Ажалыңмен көрістің дар ағашта...

Өз-өзіңе қыз үшін кекті болып,
Дар алдында күйініп, кеттің өліп.
Бірақ...
Сені түсінген ол болды ма,
Тұрмыс құрды басқаны епті көріп.

Байлам жасап Мәжнүндер жайында оңай,
Ұқпадым ба мен сенің ойыңды ағай.
Ғашықтар бар, махаббат бар дегенді,
Жүрдім сол кез әйтеуір мойындамай...

Сырғып күндер көп өтті, сырғып апта,
Түсерімді ойламай бір күні отқа.
Серуендедім бір қызбен қол ұстасып,
Сендер жүрген бір кезгі түнгі бақта.

Жүрген кезде жаңа бір жолға асығып,
Орта жолда сүріндік,
«Арба сынып».
Сонда ғана түсіндім, аға, сені,
Қалғым келді менің де дарға асылып...