Отман - тау

Отман Тау! Мен қайтейін биігіңді,
Иіріп бір жағыңа Иіріңді.
Жиырып бір жағыңа бүйі құмды,
Кей кезде тас төбеңнен ай туғанда,
Бір от бар - жылытатын бүйірімді.
Отман — Тау! Мен қайтейін биігіңді,
Айрақтың құлжасындай шиырулы.
Төрінде Маңғыстаудың сен тұрасың,
Салсам да қай қиырдан қиығымды.
Жиылған айналаңа күйкі белес,
Белеске бұт артады шикіл елес.
Төбеңе бір шықпадым, етектегі,
Кісендеп дүбара ду, шикі кеңес.
Кіңдігін құйын бұрап құтырса бұлт,
Тіктейді сонда еңсесін бүкір шабыт.
Елеуреп көз тігемін, отты қоршап,
Көп бақсы жатырғандай зікір салып.
Отман - Тау, жаралғанмен, әттең, ерек,
Өріңе озар сойды жат жебелеп.
Қалғыған әруағымды оятпай ма,
Қайда екен Жылан Пірі - Ақ Дегелек?!
Түн төнед сықылданып жұтар малғұн,
Көздегі тәтті үмітті бұтарлар мұң.
Отман - Тау, бір шығармын биігіңе,
Ұран от төбеңдегі тұтанған күн.
Түн жалмап көз алдында кәрі шыңды,
Кім білсін, қанша арыстың сағы сынды!
Төбеңде ай тұрады кей кездері,
Тәңірі жаққан Оттың табы сынды.