Өлең, жыр, ақындар

Қарқара

  • 06.08.2019
  • 0
  • 0
  • 1628
Қарқара – бағы жанған жер,
Бабалар ізі қалған жер.
Қарсы кеп орыс патшаға,
Албандар атой салған жер.
Мұқағалидай ақынның
Жырлары қанат жайған жер.
Қырғыздар келіп тойда бір,
Бөскенде кеуіп, әйда бір:
«Кенесарыларың қайда жүр?
Қалдырдық басын сайда бір», –
Дегенде, Албан ерлері
Отырған бөсіп төрдегі
Қырғыздың манаптарын да,
Нөкерлерін де жанында
Ат құйрығында сүйретіп,
Қабырғаларын күйретіп,
Кененің кегін алған жер,
Қарқара – жыр боп қалған жер.



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Солақай

  • 0
  • 0

Қол,
Қол болған соң сол:
Оң мен Сол.
Оңды оңқай дейді,

Толық

Қарлығаш пен құзғын

  • 0
  • 0

Жанып жатты көлдің беті лапылдап,
Құзғын оған келді де ұшып жақындап,
Тез өртеніп кетсін деп,
Орны құрғап кепсін деп,

Толық

Сүңгуірлер

  • 0
  • 0

Күдікшіл бір патша бопты бұрында:
Жүректі езіп, аяқ-қолды байлаған,
Қарап тұрсаң, зиян көп-ау пайдадан
Ғылымда.

Толық

Қарап көріңіз