Омарташы аю – Абдрахман Асылбек

Бірде аңдар қалап алып Аюды,
Тапсырды бал омартасын бағуды.
Басқа біреу таппады ма бұдан да?
Аю біткен емес пе еді балқұмар?
Елді ұятқа қалдырар,
Бірақ, оны сол аңдардан сұраңдар.
Бұл қызметке талайлар-ақ тіленді,
Бәрін де қайтарған,
Күлкі үшін айтарға,
Аю тұр, міне, енді,
Түбі опыққа тірелді:
Тасыды Аю үңгіріне бар балды,
Қылмысымен қармалды.
Сырт көзге сот жиылды:
Аюды істен шығарып,
Құп алып,
Үңгірінде қыстасын деп бұйырды.
Шешті, кесті, тергеді,
Бірақ та, бал өз орнына келмеді.
Аю сөздің сондағы
Құлаққа ілмей бірін де,
Жата берді інінде,
Сорып балды бармағын,
Күнін күтіп алдағы.